Uzależnione od makijażu

Kobieta bez makijażu jest jak obraz bez ramy – tak mówią. Dobry makijaż to ten, którego nie widać. To też jedna z ludowych mądrości. Odpowiednia kreski, dobór kolorów czy kosmetyków potrafią zdziałać cuda i zamienić bestię w piękną. Ale czasami upodobanie do makijażu wymyka się spod kontroli i można zacząć mówić o uzależnieniu.

Nie mogę na siebie patrzeć.

Kasia miała 18 lat, gdy zaczęła używać tuszu do rzęs. Na początku nie robiła nic więcej. Na studiach poczuła się dziwnie. Wszystkie koleżanki się malowały – kreski, cienie, róż na policzkach, czułam się idiotycznie – opowiada. Wyglądałam przy nich jak dziecko, patrzyły na mnie, jakbym była z innej bajki, dlatego postanowiłam trochę się do nich upodobnić – dodaje, po czym stwierdza, że po kilku tygodniach prób i błędów malowała się coraz mocniej, przed każdym wyjściem, a w końcu nie była w stanie pójść po bułki bez spędzenia przynajmniej 15 minut przed lustrem. Kasia przyznaje, że nie mogła patrzeć na swoją twarz bez makijażu. Wydawała się sobie blada, nijaka i brzydka. Makijaż ją uspokajał i dodawał jej pewności siebie.

Faceci lecą tylko na takie…

Gosia, żeby podbić serce pewnego mężczyzny, robiła bardzo wiele. Kiedy w końcu zaczęli ze sobą chodzić, chciała być dla niego najpiękniejszą dziewczyną na świecie. Przed spotkaniem z nim spędzałam kilka godzin w łazience. Gdy padał deszcz, wpadałam w histerię, że się rozmażę. Bałam się cokolwiek przy nim jeść albo pić, nie mówiąc już o wyjściu na basen. Śniło mi się często, że przychodzi do mnie rano, a ja się jeszcze nie pomalowałam, i widzi mnie taką zaniedbaną, więc zaraz po przebudzeniu się malowałam i poprawiałam makijaż kilka razy w ciągu dnia. Gdy spaliśmy razem, to w nocy wymykałam się do łazienki, żeby sprawdzić, jak wyglądam. Wstawałam przed nim i malowałam się jeszcze raz. To było chore – przyznaje w końcu.

Nie umiem inaczej.

Marzena z kolei przygodę z makijażem rozpoczęła jeszcze w podstawówce. Od tamtej pory minęło 8 lat, a nie było ani jednego dnia, żeby się nie malowała. Przez makijaż rozumie podkład, puder, róż, cienie, kreski na górnej powiece i tusz. Na koniec kredka do ust i szminka. I tak codziennie, a czasem kilka razy w ciągu dnia – gdy musi gdzieś wyjść coś załatwić, i poprzedni makijaż nie pasuje jej do ubrania. Żaden z jej chłopaków nigdy nie widział jej bez poprawiania urody. Po całym dniu bierze kąpiel, a potem nakłada na twarz podkład i delikatny makijaż – używa wtedy tylko kredki i tuszu do rzęs. Uważa, że nie może pozwolić sobie na to, żeby nie mieć na twarzy niczego. Czy martwi się o to, jak będzie wyglądała jej skóra za kilka lat? Odpowiada – na razie nie jest źle, nie myślę o tym, co będzie później. Muszę mieć makijaż, żeby móc się pokazać innym. I sama na siebie patrzeć nie mogę, gdy go nie mam. To moja druga skóra.

Myślicie, że to normalne? A może dziewczyny przesadzają? Mogłybyście przed snem wykonywać specjalny, nocny makijaż, żeby facet niczego nie zauważył?

Przeczytaj również:

Śmierć odebrała mi to, co najcenniejsze…

Byłam małą dziewczynką, kiedy umarła moja mama. Myślałam, że świat się skończył. Nie wyobrażałam sobie, że mógłby istnieć dalej bez niej. Jak to? A jednak dni mijały i życie toczyło się dalej swoim zwykłym torem. Gdy byłam już pełnoletnia, śmierć po raz kolejny odebrała mi sens życia – tym razem jeszcze okrutniej, bez żadnej litości i nieodwołalnie…